Transferimi i Veliajt në Fier dhe pikëpyetjet që mbeten

**Veliaj përsëri në Fier: transferimi që lë shumë pyetje pa përgjigje**

Nga Altin Ketro

Kryebashkiaku i Tiranës u hoq nga paraburgimi i Durrësit dhe u vendos në atë të Fierit. Lajmi mori mbulim të gjerë, shumë më tepër se sa takon një lëvizjeje disa kilometra larg kryeqytetit. Arsyeja? Mungesa e sqarimeve konkrete ka hapur vend teorive konspirative.

Le të qartësohet një gjë nga starti. Burgu fierak nuk ka asgjë të përbashkët as me ish-vendin e tmerrit në Spaç, as me ish-kampin e Tepelenës. Ndërtimi i tij kushtoi 14,3 milionë euro, mobilimi 1,7 milionë euro. U hap plotësisht në shkurt të 2015-ës. Është ndër objektet më moderne të sistemit tonë penalis. Ketu kanë vuajtur dënimin figura si Saimir Tahiri, Ervin Salianji, Vangjush Dako, Alqi Bllako, Lefter Koka e Fredi Beleri.

Pra, paranoja se Veliaj përfundoji në një burg të “tmerrshëm” nuk qëndron. Por ka një çështje tjetër. Ai mbetet kryebashkiak në detyrë dhe duhet të nënshkruajë dhjetëra dokumente. Prandaj duhej transparencë mbi mënyrën se si do të kryhen këto detyrime institucionale.

Vërejtja është e thjeshtë. Një i dënuar me formë të prerë mund të dërgohet çdo burg, sipas vlerësimit të institucionit. Veliaj nuk është në këtë gjendje. Ai është i paraburgosur. Duke pasur parasysh edhe postin që mbart, natyrisht sillej ideja ta mbajnë sa më afër qytetit ku u zgjodh.

Drejtoria e Përgjithshme e Burgjeve ka dalë tashmë me një reagim zyrtar. Aty thuhet se transferimi u bë për arsye sigurie, si dhe për mbarëvajtjen e institucioneve të ekzekutimit të vendimeve penale. Sipas saj, urdhri i klasifikohet sekretit shtetëror, prandaj motivet e vendimit nuk publikohen. Por kjo mbetet një shpjegim i përgjithshëm. Nuk dimë ende se cilat rrethana e bënë të domosdoshëm dërgimin e kryebashkiakut të Tiranës te Fier.

Ka edhe një ironi. Ky transferim vjen pak ditë pas një deklarimi publik të Veliajt, ku ai uroi fitoren e studentëve serbë kundër Vuçiqit. Dhe vetëm kaq.

Këtu duhet të flas sinqertë. Unë jam votues i Veliajt. As edhe një herë nuk do të pendohesha për votat që i kam dhënë, madje sikur ai të dënohej me burg. Por postimi i tij ishte zhgënjyes. Si kryebashkiak i Tiranës, ai nuk duhej ta mbyllte pa bërë thirrje kundër dhunës ndaj institucioneve publike e private, e as ndaj punonjësve të shtetit.

Kjo vlen dyfish kur flet për studentët serbë. Ata u përballën me Vuçiqin, me ligjet e tij dhe me gjithë makinerinë shtetërore, por nuk e kthyen protestën në fushatë dhune. Njësoj si opozita hungareze, e cila i sfidoi Orbanin brenda sistemit politik dhe me rregullat që kishte përballë. Të përballesh me pushtetin edhe kur rregullat nuk janë në anën tënde, është një gjë. Të kërkon gjithmonë një arsyetim për të mos futur në garë, është gjë tjetër.

Dhe këtu del sërish opozita shqiptare. Ajo lë pa u ankuar çdo të huaj në nivele mediokre, duke thënë se nuk hyn dot në zgjedhje sa është Edi Rama kryeministër. Por nëse pretendon se je alternativë qeverisëse, duhet të tregosh se di të përballesh. Përndryshe, bojkoti ju del gjithmonë gati dhe arsyeti për të mos futur në garë gjejnë vetë.

Më lejoni një parantezë të fundit. Në 2013-ën, kur Sali Berisha luante me numrin e anëtarëve të KQZ-së, Edi Rama i tha hapur: “Do të hyjmë në zgjedhje pa pasur asnjë komisioner tonin në KQZ”. Hyri. Dhe fitoi.

Kthehemi te Veliaj. Heshtja e tij ndaj shkatërrimeve në Tiranë kërkon reagim. Atje u arrin deri te rreziku që të digjej edhe godina e bashkisë. Do ta doja shumë një sqarim publik nga ai, kurdo që të vijë. Por kjo heshtje vret.

Pavarësisht gjithçkaje, mendoj se çështja e vendqëndrimit të Veliajt duhet shqyrtuar me gjakftohtësi. Duhet të kemi parasysh detyrën që mban dhe nevojën të jetë sa më afër institucionit që drejton. Nuk po them se transferimi në Fier është i paligjshëm. As se Tirana duhej zgjedhur patjetër që nga fillimi. Por nëse rrethanat konkrete e lejojnë dhe nuk ka pengesa sigurie, afërsia me qytetin ku ushtron detyrën do të ishte një zgjidhje që ia vlen të rishqyrtohet me përparësi.