Sfida e PD-së, të shkëputet nga establishmenti për të qenë me protestën!

Protesta që filloi qershorin dhe në tetor u preku nga një valë revolte学生ore të dhunshme, tani kalon në një fazë të re. Është më e qetë krahasuar me verën, por nuk ka pushuar. Përsëritja e saj përditshme i jep jetë; fundjavët e bëjnë më të zjarrtë. Perspektiva duket e lidhur me rrëzimin e kësaj qeverie.

Të shtunën e shkuar, ngjarja prodhoi një lajm të dytë, edhe më i ngrohtë për diskutim. Partia Demokratike kërkoi të bashkohet manifestantëve. Përgjigja u mora në rrugë: pjesëmarrësit nuk e donin atje. Reagimi i PD-së-arrë përfundoi me këmbëngulje: protesta nuk ka pronar, thoshin ata, dhe njerëzit e tyre nuk duan ata të Arlind Qorit.

Kjo përplasje nuk është vetëm një episodë politike. Është një provim i vërtetë për shoqërinë dhe demokratinë shqiptare. PD-ja duhet të jetë forcë kryesore e kësaj lëvizjeje, të pritet dhe të mirëpresohet, veçanërisht sepse protesta kërkon largimin e qeverisë. Por ekziston një pengesë themelore: pse manifestantët e refuzojnë?

Hapi i parë për PD-në është të kuptojë natyrën e protestës. Çfarë është ajo? Çfarë kërkon? Kush përfaqëson? Lëvizja mbart shumë ngjyra, rryma dhe kërkesa. Shtresa sociale të ndryshme marrin pjesë. Megjithatë, elementi i vetëm që i bashkon të gjithë nga fillimi është fryma antiestablishment.

Ditën e parë, zëri i protestës u artikullua me qartësi: kundër mënyrës së qeverisjes, kundër klasës politike që ka qeverisur për dekada, kundër krijimit të një kaste vendimmarrëse që kontrollon parlamentin dhe partitë kryesore. Nevojitet një përmbysje totale e këtij modeli. Kjo fryme e përbashkët e bëri protestën më të madhe dhe më të përfshirëse që ka pasur Shqipëria.

Qendra ishte rinia. Të gjithë kujtojnë bulevardin e qershorit, plot zëra të rinj. Me kohën, përpjekjet për të prishur këtë frymë ishin shumës. U përpiqën të ia japin protestës një formë më të ngushtë, të kufizojnë fushatën e saj, të dobësojnë mesazhin. Arritën të zbehin pak zërin, por nuk e shuan. Nuk mund ta shuajnë, sepse ajo mbart peshën e një masë të madhe social.

Revolta u shtua brenda kësaj fryme. Erdhi kur protesta kishte humbur ritmin, por jo zemrën. Mund të humbesh forcën, por fryma mbetet. Mund të mos dakordohesh, mund të kesh ide të ndryshme, por nuk mund ta mohosh ekzistencën e kësaj energjie.

PD-ja duhet ta kuptojë lëvizjen para se të japë përgjigje. Duhet të resonojë me të, të bëhet frekuenca e saj e barabartë me atë të protestës. Duke pretenduar se është forcë konservatore, duhet të flasë dhe të veprojë si antiestablishment. Duhet të thotë qartë: do të thyej kasten, do të largoj politikanët me dekada përballë, do të pastroj politikën nga korrupsioni, do ta çliroj biznesin nga kontrolli i pak partnereve të qeverive, do ta pastroj median nga ata që 30 vjet kontrollojnë narrativën dhe shërbejnë pushtetit.

Duhet të shpallë se vendi kërkon mënyrë të re të bërjes së politikës dhe transformim të plotë të klasës politike. Duhet të jetë kundër riciklimit të të njëjta personasazhe. Vetëm kështu do të gjendet në të njëjtën valë duke protestuesit.

Nëse PD-ja mendon ndryshe, duket se duhet ta shpjegojë atë publikisht dhe të bindë se ka gabim. Nëse beson se është opozita e duhur me ide dhe njerëz të duhur për të rregulluar Shqipërinë, atëherë duhet të thërrasë vetë një protestë të madhe dhe ta mbishkruajë atë të rinjve me forcë të vetvetishme.

Partitë që janë brenda protestës, si ato të Qorit ose të Agron Shehajt, nuk e përfaqësojnë lëvizjen. Por protesta nuk i përzier, sepse nuk i sheh si establishment. Kjo është sfida e vërtetë e PD-së: të mos duket si pjesë e sistemit, por si forcë që e kundërvihet. Atëherë jo vetëm do të jetë brenda protestës, por mund të bëhet edhe udhëheqësi e saj.