Kur humbet besimi: A mund të shpëtohet marrëdhënia apo është koha të largoheni?

Mungesa e besimit shpesh vjen jo nga një goditje e vetme. Ajo vjen nga një erozioni gradual. Përpjekjet për ta rikthyer dështojnë kur mbështeten vetëm në fjalë. Ndryshimet konkrete të sjelljes janë thelbësore.

Besimi nuk rrënohet vetëm nga një tradhti e madhe ose një gënjeshtër tërësore. Ai mund të zhduket ngadalë, copë-copë. Kjo ndodh pas shumë premtimeve të thyera dhe të vërtetave të mbajtura sekret. Ndodh edhe në momentet kur kupton se nuk mund të mbështetesh më te ai person.

Kjo shpërthen një pyetje të dhembshur: A ka ende shpresë për ta restauruar besimin? Apo vetëm po e shtyni përfundimin e dhimbshëm të një lidhjeje?

Një person mund të pretendojë se ka falur. Mund të vazhdojë bashkë dhe madje të dëshirojë me të vërtetë të besojë sërish. Mirëpo, besimi nuk kthehet me një urdhër ose një vendim të vetëm. Rindërtimi i tij është një proces i ngadaltë. Ai kërkon prova të përsëritura se palë tjetër ka ndryshuar vërtet. Duhet të shihni që ajo bëhet më e sinqertë, më përgjegjëse dhe më e besueshme në çdo hap.

Prandaj, fraza “ti duhet të më besosh përsëri” është thuajse pa vlerë. Besimi nuk mund të kërkohet me presion; ai duhet fituar me vepra.

Pse rigjetja e besimit është aq e vështirë?

Ne ua besojmë të tjerëve pjesë të vetes. Pranojmë automatikisht rrezikun. Besojmë se ata nuk do të na lëndojnë me vetëdije, nuk do të na mashtrojnë dhe nuk do të shfrytëzojnë cenueshmërinë tonë.

Kur ky besim thyhet, nuk ndryshon thjesht opinioni për një veprim të vetëm. Ndryshon dhe sulmon imazhin që kishim krijuar për atë person të tërë.

Pas një gënjeshtre ose tradhtie, dyshimet fillojnë të shtrihen mbrapa në kohë: A kishte edhe episode të tjera të fshehura? Sa gjatë kam qenë i verbër ndaj realitetit? A do të përsëritet kjo gjë? A mund t’i besojmë ende gjykimit tonë?

Pikërisht këtu qëndron goditja më e fortë. Humja e besimit te një person mund të minojë në të njëjtën kohë besimin tonë te vetja. Mëton edhe aftësinë jonë për të vlerësuar njerëzit dhe situatat, sipas analizës së publikuar në ABC24.AL.

Falja është hapi i parë, jo prova përfundimtare

Kërkimfalja e sinqertë ka rëndësinë e vet. Por fjalët vetëm nuk mjaftojnë për të riparuar atë që veprimet kanë shkatërruar.

Një falje që vërtet mund të hapë rrugën drejt rikthimit të besimit nënkupton diçka të qartë. Personi pranon plotësisht atë çka ka bërë. Ai nuk minimizon pasojat. Nuk ia kalon fajin të dëmtuarit. Përgjigjet me sinqeritet ndaj pyetjeve të vështira. Pranon që procesi i shërimit do të kërkojë kohë dhe durim.

Afirmime si “Më fal, por edhe ti më ke lënduar” nuk shënojnë marrjen e plotë të përgjegjësisë. Po ashtu, këmbëngulja që e kaluara të harrohet menjëherë shpesh tregon dëshirën për t’i ikur pasojave. Shpesh tregon më pak dëshirën e vërtetë për ta shëruar lidhjen.

Falja mund të ndodhë, dhe megjithatë besimi të mos kthehet

Falja dhe besimi nuk janë e njëjta gjë. Të falësh mund të thotë vetëm se vendos të lirohesh nga barra e inatit dhe hidhërimit të brendshëm. Kjo nuk nënkupton automatikisht se duhet të rivendosh personin në vendin e tij të mëparshëm në jetën tënde.

Mund ta falësh një person dhe megjithatë të vendosësh të largohesh. Mund të qëndrosh, por të kuptosh se rrugës për besim të ri është e bllokuar.

Askush nuk ka detyrimin moral të japë sërish besimin e njëjtë thjesht sepse dikush tjetër ka shprehur keqardhje.

Si ta lexoni nëse lidhja ka ende mundësi

Rindërtimi i lidhjes bëhet i mundshëm kur personi që ka thyer besimin kupton me thellësi dëmin që ka shkaktuar. Më pas, ai e dëshmon ndryshimin e vet jo me deklarata, por me një sjellje të qëndrueshme në kohë.

Ai nuk kërkon që gjërat të kthehen siç ishin brenda natës. Nuk fsheh informacione të reja. Nuk ndëshkon palën tjetër për dyshimet apo masat e shtuara të kujdesit.

Njësoj thelbësore është që të dy individët të jenë të gatshëm realisht të punojnë për këtë. Njëri person nuk mund ta mbajë të tërë peshën e riparimit të lidhjes.

Kur largimi bëhet zgjedhja e duhur

Jo çdo marrëdhënie ka dhe duhet patjetër një shans të dytë. Duhet të mendoni seriozisht për t’u shkëputur kur palë tjetër vazhdon të gënjejë. Kur minimizon rëndësinë e gabimeve të veta. Kur ju fajëson për reagimet tuaja. Kur kërkon falje pa ndryshuar asnjë sjellje. Kur përdor manipulim emocional ose kur ju bën të dyshoni pa ndalim në kujtesën dhe gjykimin tuaj.

Në situata ku ekzistojnë kërcënime, kontroll të tepruar, dhunë ose rrezik për sigurinë fizike dhe mendore, prioriteti i vetëm duhet të jetë siguria. Rikthimi i besimit bëhet sekondar ndaj kërkimit të ndihmës dhe mbrojtjes.

Besimi i vjetër nuk kthehet – ndërtohet një i ri dhe më i fortë

Edhe kur çiftet vendosin të qëndrojnë bashkë, besimi i dikurshëm zakonisht nuk rikthehet në formën e tij origjinale. Ai mund të rindërtohet, por në një version më realist dhe më të pjekur. Kjo ndodh vetëm nëse fjalët dhe veprimet e palës që ka gabuar fillojnë të përputhen në mënyrë të pandryshueshme.

Prandaj, pyetja më e rëndësishme nuk është thjesht: “A e dua ende këtë person?”. Ajo duhet të thellohet: “A ndihem përsëri i/e sigurt pranë tyre? A shoh ndryshim të prekshëm apo vetëm premtime të reja?”

Dashuria mund të jetë arsyeja për të bërë një përpjekje tjetër. Por pa sinqeritet, përgjegjësi të vërtetë dhe ndjenjën e sigurisë, vetë dashuria nuk mjafton për të mbajtur gjallë një lidhje të shëndetshme dhe të qëndrueshme. /ABC24.AL/