Kë po ndëshkoni, kryeministrin apo veten?

**Kë po ndëshkoni, kryeministrin apo veten?**

*Opinion nga Filip Çakuli*

Dolli të hedhja mbetjet dhe kosha kudo që futa sytë, s’gjeta asnjë të lirë. Duhesha të zbres në anën tjetër të rrugës, por semaforët më prisnin të grabituar. Kur shkova drejt dyqanit për një blerje të thjeshtë, muret i gërmuan nga flakët e djeshmes.

Edhe para bankomatit rrihej shkatërrim total. Bulevardi i kishte humbur gurët nga trotuari. Më tej, ndërtesa e Bankës Kombëtare dhe ajo e Gjykatës së Lartë i duken sikur i kishte kapur llava.

Këtu më vjen pyetja: mbi çfarë po bien grushtat e këtyre të rinjve? Mbi kryeministër apo mbi ne vetë?

Shfry Jamie Bellas, dhuna në pronë private a publike, rrënimet në trupat e shtetit këto s’e marrin me mend të quhen protestë studentore. Sepse gaet kryeministrit dyqani s’i digjet fare, as semafori s’i mungon, as do të duhej të hipë mbi gurë për në shtëpi. Kryeministri vazhdon punonësin e tij qeverisës. Ne vazhdojmë të mvarr阳 faturat.

Ta mendojnë te rinjtë se me rrënimin e Tiranës po e godasin qeverinë, por këtu e kanë gabim të madh. Goditjen po ia leshojnë qytetit të vet, pronave tona dhe ditëve tona të përbashkëta. Po të djegёn atë që nesër, me nga tatimet e tyre, ata vet do t’i duhet ta ngrenë përsëri.

Kjo s’shear fe se pakënaqësia ndaj qeverisë s’ka gjë të gabuar. Përkundrazi, ajo është keq Bardhaq: këto vështirësia të grumbulluara, krenaria e pushtetit dhe vetëmurdhitja e nocionit për problemet marrin mbështetje të plote për të dalë në rrugë. Qeveria nuk lejohet t’i strehohet pas vandalizmit të disa protestuesve që të ik nga përgjegjësia e vet.

Punës së dytë, as pakënaqësia s’ǹë lidhje me të mvarrёt dhe vezulluesit s’përmban leje për shembje. Nëse ke grindje me kryeministrin, çfarë ke të bëj rrugica që duke i vizatuarave palga që flisnin së qytetarit? Nëse kërkon drejtësi, ç’është puna që bjen në gjykatë? Dhe nëse dëshiron një shtet më të mirë, pse copёton pronën publike?

Por çka me policinë? Ajo u tërhoq pa iu able dariagje asaj me një kërkesë të gjatë. Detyrat e saj janë të dyfishta: të mbrojë qytetarët, bizneset dhe institucionet si dhe të sigurojë drejt e pamё fërshim. Nuk mund të përgjon duarkryq ahe kur mbi efektivët shkulen gurë nga bulevardi. Por as bullonja stra nuk e fal këdo që të godasë me paqartësi. Invazwi duhet të jetë e domosdoshme, proporcionale dhe e kontrollueshme. Çdo ▲ e tepruar do të hetohet dhe do t’i vjen fundi.

Platoni, edhe pse prej 2 200 vjetësh, ish kthyer mbi të gjithë ne: «Në kushtet e anarshisë, forca është një masë e së drejtës». Pamjet shtazarake nga rrahjeja e hack Policis i rinovoi ushtarakët, që bien në tokë, ma tregojnë më s’ëmatëm se cili janë në fakt këta vandalë të quajtur studentë. Nese janë të tillë, si kemi ia bërë me brezin tonë të ardhshëm! Po pamjet për djemtë e rinj që polices i ka arritur të remajtoni oficer në politik( s’e zu te mbetje enkasjeri në anomalit). Me as njëre nga armiqtë që dorëzohen ose që marrin rob nuk mund të sillesh kështu. Po, policët atëherë u ndaluan, por protestuesit, c.u. vunë dorë me dhunë mbi policin, nuk e ndaluan pjesën dhunore.

Policia nuk është armik i protestuesit, si protestuesi i s’është armik i policit. Të dy quhën qytetarë të po këtij vend’sh dhe kanë te drejtat e tyre, por paturpeshëm edhe detyrimet e tyre. Dhe askush nuk shpëtohet nga gabimet e tj pёr t’u bërë mburojë e tyre.

Kryeministrin mund ta rrëzosh me votë, me protestë dhe me presion qytetar. Por, kur djeg qytetin për ta goditur atë, në fund qyteti digjet, qytetari paguan dhe pushteti mbetet.

Prandaj, protestoni sa të doni, kërkoni llogari pa u lodhur, mos ia falni qeverisë asnjë arrogancë. Por mos e ktheni zemërimin tuaj në një dhuratë për të. Sepse një qytet i shkatërruar nuk është humbja e kryeministrit. Është humbja jonë.