Alain Robert, njeriu që ngjitet pa litar aty ku shumica nuk guxojnë as të shikojnë poshtë

Alain Robert, njeriu që ngjitet pa litar aty ku shumica nuk guxojnë as të shikojnë poshtë

Përpara se fasadat e kullave të larta ta bënin të njohur në mbarë botën, francezi i sfidonte shkëmbinjtë vetëm me duar. Një rrëzim i rëndë e la pesë ditë në koma. Mjekët i thanë se ndoshta nuk do të ngjitej më kurrë. Ai nuk u ndal. Sot, në moshën 64 vjeç, Alain Robert jeton ende mes të njëjtit ekuilibër delikat, shpesh pa asnjë litar apo masë sigurie mes tij dhe boshllëkut, raporton ABC24.AL.

Ekziston një moment gjatë ngjitjes kur toka nuk është më një pikë kthimi.

Poshtë nuk të pret asgjë. As litar shpëtimi, as dyshek, as ndihmë nga një partner. Mbeten vetëm majat e gishtave, shputat e këmbëve dhe sipërfaqja përballë. Çdo lëvizje tjetër vendoset në fraksione sekondi.

Për Alain Robert ky përshkrim nuk i përket kinemasë. Është përditshmëria e tij prej dekadash.

Publiku i gjerë e njeh si “French Spider-Man”, figurën që shfaqet papritur në anët e ndërtesave më emblematike në botë. Por rruga e tij nuk nisi te qelqi dhe betoni. Ajo nisi te guri natyror, aty ku rreziku është më i paparashikueshëm.

Fëmijë, ai kishte frikë nga lartësitë. Vetë ka rrëfyer se nuk e ndiente veten fort të sigurt. Ngjitja u kthye në mënyrën e tij për ta përballur këtë frikë.

Si adoleshent stërvitej në shkëmbinjtë pranë banesës në jug të Francës. Me kalimin e kohës iu afrua disiplinës më ekstreme: free solo, ngjitje pa litar dhe pa asnjë sistem sigurimi.

Nuk bëhej fjalë për itinerare të lehta. Robert u afirmua në komunitetin e alpinistëve për ngjitje jashtëzakonisht të vështira në shkëmb, shumë vite para se objektivat ta fiksonin në rrokaqiej. Fama në qytet erdhi më vonë. Thelbi mbeti aftësia për të lexuar gurin, për të lëvizur trupin dhe për të gjetur mbështetje në çdo centimetër.

Pastaj erdhi ngjarja që mund t’i kishte mbyllur gjithçka përgjithmonë.

Në vitin 1982, gjatë një zbritjeje me litar, ai ra nga një lartësi e konsiderueshme mbi shkëmb. Goditja ishte brutale.

Dëmtimet ishin të rënda. Pësoi thyerje të shumta në trup. Qëndroi pesë ditë në gjendje kome. Vetë ka treguar më vonë se mjekët e kishin paralajmëruar që ngjitja mund të mos ishte më e mundur.

Për dikë që e kishte ndërtuar identitetin rreth këtij sporti, diagnoza tingëllonte si fund.

Por nuk ishte.

Ai u rikthye. Trupi, megjithatë, kishte ndryshuar. Aksidenti i la pasoja të përhershme, sidomos te duart dhe nyjet. Në vend që të dorëzohej, Robert e përshtati teknikën me aftësitë e reja fizike pas traumës.

Dhe muri i gurit u zëvendësua me një tjetër.

Gjatë viteve 1990 ai filloi t’i shihte ndërtesat si shtigje ngjitjeje. Kornizat e dritareve, strehët e vogla, parmakët prej betoni apo metali – detaje që kalimtari nuk i vë re – u shndërruan për të në pika mbështetjeje për gishta dhe këmbë.

Viti 1994 shënoi kthesën. Një ngjitje në Chicago hapi një kapitull të ri në karrierën e tij. Pas saj erdhën dhjetëra ndërtesa në kontinente të ndryshme dhe nofka që e shoqëron kudo: “French Spider-Man”.

Shumë nga këto tentativa janë kryer pa autorizim. Në vend të një pritjeje festive në tarracë, në majë e ka pritur shpesh policia.

Nga poshtë, pamja duket e pabesueshme. Një siluetë e vogël ngjitur në një mur kolosal, qindra metra mbi asfalt, pa asnjë litar të dukshëm sigurie.

Megjithatë, një detaj e bën historinë e tij më të veçantë.

Në syrin e publikut, kalimi nga shkëmbi te rrokaqiejt duket si kërkim i një rreziku edhe më të madh. Vetë Roberti e mendon ndryshe.

“Ndërtesat janë më të sigurta se shkëmbi”, është shprehur ai.

Sipas tij, guri natyror të befason. Mbajtëset ndryshojnë vazhdimisht, sipërfaqja mund të shkërmoqet dhe një lëvizje që duket e thjeshtë nga toka bëhet krejt tjetër kur je sipër. Ndërtesat, në të kundërt, ofrojnë një ritëm më të rregullt. Të njëjtat korniza, të njëjtat hapësira, të njëjtat elemente që përsëriten.

Kjo nuk do të thotë siguri.

Në dhjetëra apo qindra metra lartësi, pa litar, një rrëshqitje e vetme nuk të lë kohë për korrigjim.

Ajo që tregon ky krahasim është tjetër gjë. Rreziku që shihet nga trotuari nuk përjetohet njësoj nga ai që ndodhet lart. Tek Roberti frika nuk zhduket. Ajo menaxhohet.

Sot ai është 64 vjeç. Dhe vazhdon të ngjitet.

Pas më shumë se katër dekadash mes shkëmbinjve, fasadave dhe lartësive që shumicën e njerëzve i marrin mendtë edhe përmes ekranit, ai kërkon ende të njëjtën gjendje: përqendrimin total që lind vetëm kur çdo lëvizje peshon.

Ndoshta kjo kuptohet më vështirë nga poshtë.

Nuk është mungesë frike.

Ai ka folur hapur për ankthin, për aksidentet dhe për çastet kur i është afruar kufirit. Dallimi qëndron te mënyra si e ka ndërtuar raportin me frikën.

Herën tjetër kur një video do ta tregojë varur në një faqe shkëmbore apo në ballin e një kulle, imazhi do të duket sërish i pabesueshëm.

Pas atyre sekondave fshihet një histori e gjatë. Një fëmijë që i trembej lartësisë, një shkëmb që u bë strehë, një rrëzim që gati i mori gjithçka dhe një njeri që, edhe pas më shumë se dyzet vitesh, vazhdon të shikojë lart. /ABC24.AL/