SHËNIM/ Pedagogët “harrojnë” studentët pas 24 tetorit! Çfarë ndodhi me protestën e orës 10:00?

Pedagogët dhe protesta: kur marshimi i orës 10:00 nuk u përsërittë

Një javë më parë, sindikata e pedagogëve njoftoi bashkimin me protestën e studentëve, duke premtuar marshime ditore në orën 10:00, nis duke filluar në Universitetin Politeknik drejt Kryeministrisë. Por pas 24 tetorit, ditës së cila paku shumë protestë erdhi në një nga momentet më të dhunshme të ditëve, rutina duket e thyer.

Në atë ditë, jo vetëm u dëgjuar me busëllim të forcuar kundër policisë, por edhe institucione dhe biznese u djegën, ndërsa pjesëmarrës të maskuar u strehuan në selinë e Partisë Demokratike, duke e përdorur atë si bazë operacionale.

Pas kësaj pike, diçka ka ndryshuar. Sot, një grup pedagogësh u shfaq përpara Ministrisë së Arsimit, ku u bë kallëzim i dhunës nga policia. Por marshimi i orës 10:00? Ai nuk u zhvillua. Sindikata e pedagogëve, e cila deri atë dite ishte e pranishme në hapësirat publike, sot mori një hap mbrapsht.

Çfarë ndodhi? A u ndërpreu protesta? Apo ata thjesht ndryshuan lokacionin? Apo, siç duket e qartë nga veprimet, marshimi i orës 10:00 i lartë ishte thuaj një fazë e përkohshme, një fushë provimi për të testuar koordinuariteti midist studentëve dhe elektoratit e Partisë Demokratike?

Në orët e mëvonshme, pyetjet për këtë ndryshim i janë drejtuar pothuajse të gjithi. A ka përfunduar bojkoti? Apo pedagogët, të matur nga realiteti i 24 tetorit, kanë vendosur të hedhin poshtë pjesën e tyre të strategjisë së hapëtura?

Ndonëse arsyet ekzakte për këtë ndryshim janë të pazakonta, një gjë është e qartë: një premtim i tillë — t’i marshosh çdo mëngjes në të njëjtin orë drejt ndërtesës së Kryeministrisë — mbetet një beto, dhe kur ai beto hedhën poshtë, bile menjëherë pas një ditësi të cilat paku shumë ka marrë një udhëzim partiak, atëherë ato nuk janë gjërrë si të pahëm dyditore. Ato janë një deklaratë.

Dhe nëse ai ishte qëndrimi fillor i tyre, atëherë të tërhiqurit e tyre në këtë moment është një lëvizje strategjike. Një lëvizje e cila, për shumë, tregon se si një protestë e përballë pushtetit mund të bëhet një instrument politik i përdorur, dhe se si edhe ato që e dizajnuan atë, mund t’i përdorë atë njëkohsisht si një mjet, një kanal, një rrënjë.

Çfarë do të ndodhë tani? Ai varet nga sesa mirë ata do të jenë në lidhje me të vërtetën e protestăs, dhe se sa më pak do të humbasin ajo në terren, sa më shumë do të luajnë me atë në skenën e brendshme të politikës.