Sfida e pritshmërive

**Sfida e pritshmërive**

Nga Ben Andoni

Rezultati i zgjedhjeve serbe pati të mos përshkrueshëm. Në Beograd, orët para votimit, ishte mënyrë e zakonshme të flasim për "ekuilibër të plotë". Por historia tregon se Vuçiq është mjeshtër manipulimi. Jo vetëm në artikullimin e fjalëve, por edhe në gjuhën e përditshme. Ai e bën keqën më të keqe, duke forceduar të tjerët të reagojnë. Kjo bëhet plotësisht për publikun.

Mbrëmjen e zgjedhjeve, Vuçiq nuk vetëm që i pranoi rezultatet. Ai u përgatit të ndërtojë bazë mbështetjeje për opozitën e ardhshme. Pastaj, në rolin e autokratit evropian, ai eksportoi fajin. Më të rëndësishëm, u justifikua dhe u "shqetësua" për të ardhmen e Serbisë.

Pjesëmarrja masive dhe entuziazmi i qytetarëve mbaruan një periudhë të hidhur. Pushteti pakufi i Vuçiq dhe i ekipit të tij ulet me shpresën e mos kthimit. Në më se një dekadë qeverisje, ky pushtet dëmtoi dinjitetin. Aksidenti korruptiv i Novi Sadit mori jetën e 15 njerëzve të pafajshëm. Zinxhiri i korrupsionit u zgjat, duke rritur përgjegjësinë.

Gjendja demokratike e Serbisë është e rëndë. Rimëkëmbja kërkon përpjekje të mëdha. Premtimi i studentëve dhe angazhimi qytetar duhet të jenë në nivel. Nuk flasim vetëm për pjesëmarrje fizike. Duhet qartësi dhe vizion mbi proceset e ndryshimit. Dëshira për një Serbi të mirëfilli evropian dëshmohet në rezultatin zgjedhor. Ky duhet të jetë shembull i vetëm i protestës në Shqipëri.

Protesta shqiptare duhet të ngrihet në lartësinë e sfidës. Por ajo duket si një bajagë e madhe. Kundërmasat e ashtra të Ramës janë tashmë në fuqi. Në Serbi, sfida është kundër pritshmërive që publiku ka nga studentët dhe profesorët. Në Shqipëri, sfida është tjetër. Duhet të transformohet protesta. Objektivat duhet të kapen dhe të matshen. Kjo është hapi i parë dhe vendimtar.

Sfida nga pritshmëritë mbetet palca e një lëvizje. Ajo ndan dhe evidenton pjekurinë e një komuniteti. Kjo kërkohet sot, në gjendjen e amullisë dhe boshësisë së protestës amorfe. Përballë sfidës është realiteti i hidhur shqiptar dhe paradokset e tij. Amullia jonë. Ne jemi ende në çerekun e punës për të nisur dhe ndryshuar vendin tonë.