Parodia e revolucionit që bëri çorbë fazat

Nga Ylli Pata

Dy modele thelbësore shërbejnë si referencë për studimin e revolucioneve në Europë. Në Amerikën Latine çdo konflikt i armatosur merr këtë emër. Pavarësisht kësaj, edhe lufta amerikane për pavarësi klasifikohet si revolucion. Megjithatë, shkenca politike ruan si paradrgje të përgjithshme revolucionin francez dhe atë rus. Arsyeja: pasojat botërore i bënë të tërë ndryshëm.

Teoria e përbashkët cakton fazat e tyre. Fillimisht vjen kriza. Pastaj pakënaqësia ekonomike dhe sociale. Faza e tretë sjell një shkëlqim financiar që zbraz xhepat e qytetarëve. Krijon papunëshi masive ose produkon mjegull buke. Në fund, faza e katërt shfaqet mosbesimi i elitave sunduese ndaj realitetit.

Këtu fillon artikulimi i një ndërrimi. Çfarë duhet të bëhet për të çuar vendin drejt një epoke të re? Hapat e parë aparten mendimeve të mëdha. Për t'u bërë më qartë: ideologët e revolucionit francez nuk ishin Marati as Roberspieri. Isnin Volteri dhe Russoi, figurat më të rëndësishme të Iluminizmit. Ata nuk propagandonin thjesht gijotinën për të prerë kokën Luigjit të XVI-të apo të Marije Antonetes. Nuk është e sigurt a e ka thënë frazën e njohur për biskotat. Por synonin të themelojnë një Republikë shekullare, të ndarë nga feja dhe e bazuar në tri postulata: Liri, Barazi, Vllazëri. Këto koncepte u zhvilluan më pas në vepra që sot kanë vlerë globale. Gijotina dhe ekzekutimet politike i tërhiqën me siguri menditorët e një shoqërie të lirë dhe revolucionare. Por kjo është historia.

Mos i marrim për revolucionin sovjetik. Ai krijoi një përbindësh gjeopolitik si Bashkimi Sovjetik. Për të cilin ende ekzistojnë nostalgji larg Vladimir Putinit. Gjithsesi, këta ishin revolucionë të vërtetë. Me ngjarje dhe pasoja tragjike por edhe përmbysëse për botën tërë.

Te ne, situata ka qenë tjetër. Revolucioni si manifestim publik nuk erdhi me flamingot e mbështetur nga Mediat e Mëdha Liberale. Ai u rrotullua në panellet e darkës që nga 2016-ja. Duke u referuar jepjesisht "Rënies së Bastijës" apo luftës për të marrë kalashnikovë dhe "përmbysur narkoshtetin".

Flamingot nuk ishin gjë tjetër veçse një revolucion me ngjyrë. I importuar nga şablonat e gatshme të revolucioneve me bojna që nga vite 90 përfshijnë OJF-të dhe think-tankët e specializuar në "zbatimin e demokracisë". Revolucioni Flamingo ishte, pra, një "copy-paste" i kryengritjeve me ngjyrë. Arriti në një vend pa krizë ekonomike as financiare.

Por ekzistonte një pakënaqësi politike e thellë dhe e frustruese. Arsyeja: një qeverisje të zgjatur të mazhorancës së Edi Ramës. Këtu shtoheshin irritimet dhe të inatit mëdha. Nga ushtrimi i pushtetit, korrupsioni, problemet sociale, varfëria dhe arroganca. Problema që nuk kërkonin as një Russo dhe Volter, as një Marks dhe Stalin. Mjaftonte dikush që të artikulonte zërët e njerëzve dhe t'i shkrente në një Traktat të Republikës së Re.

Ndodhi e kundërta. Të gjithë eksponentët më të shquar të Revolucioneve Flamingo nuk u mbledhën në një dhomë. Ashtu si u ulnë Gramoz Pashko, Aleksandër Meksi dhe Genc Ruli për të shkruar programin e parë të partisë opozitare në Shqipëri. Bënin video të pafund dhe i postonin në rrjetet sociale.

Vend të traktatit, flisnin për gijotinën. E ngritën jo mënyrisht literal. Por me gjuhën e urrejtjes dhe të dhunës ndaj të gjithëve që nuk i përputeshin. Dhuna verbale ushqeu atë masë barbarike që dogji Tiranën. Me një plan perfid, mirëpërgatitur, mirëorganizuar dhe mirëfinancuar.

Gjithçka ndodhi për të shkaktuar "Rënien e Bastijës". Ajo nuk ishte as Kryeministria as Burgu i Durrësit. Por Ministria e Arsimit, të gjitha dyqanet e Rrugës së Durrësit, Komisariati nr 3, bankat, bankomatet dhe kioskat e cigareve. Semaforët, tabelat, bordurat, pllakategu e bulevardit dhe jeta e qytetit të Tiranës u thyen. Madje i frikësuarit u përgjigjen: "Mos na sulmoni, jemi tanët". Atmosferë e ngjashme me romanin e Kadaresë: "Nëntori i një Kryeqyteti".

Sot, me mbarimin e fazës së marrjes së kioskës së cigareve në bulevar — në vend të Bastijës — ka plasur parodia e protagonistëve të këtij revolucion. Ata synojnë të hyjnë në sistemin politik. Ashtu siç ndodh gjithmonë, duke u bërë të duket më revolucionarë se tjetri. Më puritanë se shoku. Më roberspierist se kolegu që përpara bridge në bulevar duke bërë selfi.

Madje grisen në rrjetet sociale dhe në studio televizive. Jo vetëm me fjalë, por edhe me duar. Vëçanërisht skena e përplasjes fizike ishte parodia e plotë e këtij revolucioni fatkeq. Ai na tregoi kush ishin Rusi dhe Volteri shqiptarë.