Futbolli italian në zi, ndahet nga jeta legjenda e Interit!

Futbolli italian është në zi. Sandro Mazzola, një prej figurave më të mëdha në historinë e Interit dhe të kombëtares italiane, është ndarë nga jeta në moshën 83-vjeçare.

Një emër legjendar i futbollit italian, Mazzola do të mbetet i paharruar për kontributin e tij me fanellën zikaltër dhe atë të Italisë.

I lindur në Torino dhe i rritur mes dhimbjes së humbjes së babait të tij, Valentino Mazzola, kapitenit legjendar të “Grande Torino”, Sandro arriti të ndërtonte një karrierë madhështore, duke e kthyer mbiemrin Mazzola në një simbol të futbollit italian.

Nga “Veleno” te debutimi me Interin

Talenti i tij u zbulua nga Benito Lorenzi, sulmuesi i famshëm i Interit i njohur me nofkën “Veleno”. Mazzola iu bashkua akademisë së klubit zikaltër, ku pati mundësinë të punonte edhe nën drejtimin e Giuseppe Meazzës.

Shumë shpejt, talenti i tij bëri që dyert e ekipit të parë të hapeshin. Në atë periudhë, Interi drejtohej nga trajneri argjentinas Helenio Herrera, i cili do të luante një rol të rëndësishëm në zhvillimin e Mazzolës.

Debutimi i veçantë dhe epoka e “Grande Inter”

Debutimi i Mazzolës në Serie A lidhet me një prej episodeve më të pazakonta të futbollit italian.

Më 10 qershor 1961, Interi u përball me Juventusin në një ndeshje të zhvilluar në kuadër të protestës së klubit zikaltër, me presidentin Angelo Moratti që vendosi të aktivizonte një formacion të përbërë kryesisht nga lojtarë të rinj. Juventusi fitoi me rezultatin e thellë 9-1, por 18-vjeçari Mazzola shënoi golin e vetëm të Interit nga pika e bardhë.

Pas atij takimi, Herrera i besoi gjithnjë e më shumë të riut, i cili gradualisht u shndërrua nga një qendërsulmues në një mesfushor ofensiv me teknikë të shkëlqyer dhe vizion të jashtëzakonshëm për lojën.

Mazzola qëndroi te Interi deri në vitin 1977, duke zhvilluar 572 ndeshje dhe duke shënuar 162 gola në të gjitha kompeticionet.

Me fanellën zikaltër ai fitoi:

Ai ishte një prej protagonistëve kryesorë të periudhës së artë të Interit të Helenio Herrerës, skuadrës që hyri në histori si “Grande Inter”.

Kombëtarja italiane dhe rivaliteti me Gianni Riverën

Mazzola debutoi me kombëtaren italiane më 12 maj 1963, në San Siro, në fitoren 3-0 ndaj Brazilit të Pelés. Ai shënoi edhe një prej golave të takimit nga pika e penalltisë.

Pas zhgënjimit të Botërorit të vitit 1966, Mazzola u bë një prej figurave kryesore të Italisë së rindërtuar nga trajneri Ferruccio Valcareggi.

Në atë periudhë lindi edhe një prej historive më të famshme të futbollit italian: “staffetta” mes Sandro Mazzolës dhe Gianni Riverës.

Dy yjet, njëri i Interit dhe tjetri i Milanit, përfaqësonin dy prej figurave më të mëdha të futbollit italian të asaj kohe. Valcareggi shpesh i aktivizonte në role të ndryshme dhe alternonte mes tyre, duke krijuar një prej rivaliteteve më të diskutuara të futbollit italian.

Së bashku me Italinë, Mazzola fitoi Kampionatin Europian të vitit 1968 dhe arriti finalen e Kupës së Botës në Meksikë, në vitin 1970.

Në atë Botëror, Italia eliminoi Gjermaninë Perëndimore në gjysmëfinalen legjendare të njohur si “Ndeshja e Shekullit”, e fituar 4-3 pas kohës shtesë, përpara se të mposhtej nga Brazili në finale.

Karriera e Mazzolës me kombëtaren përfundoi pas Botërorit të vitit 1974. Ai regjistroi 70 paraqitje dhe 22 gola me fanellën e Italisë.

Nga fusha e blertë në zyrat e Interit

Pas tërheqjes nga futbolli i luajtur në vitin 1977, lidhja e Mazzolës me Interin nuk u ndërpre. Ai vijoi të shërbente në role drejtuese, ndërsa gjatë karrierës së tij administrative pati edhe eksperienca te Genoa dhe Torino.

Një prej lëvizjeve më të bujshme që lidhen me emrin e tij si drejtues ishte transferimi i Ronaldo Nazários, “Fenomenit”, te Interi në vitin 1997.

Braziliani u shndërrua më pas në një prej futbollistëve më të dashur në historinë moderne të klubit dhe transferimi i tij mbeti një prej goditjeve më të rëndësishme të merkatos së Interit.

Një emër që mbetet në historinë e Interit

Sandro Mazzola nuk ishte thjesht një futbollist i madh. Ai ishte një nga simbolet e një epoke të artë të futbollit italian.

Nga pesha e mbiemrit të trashëguar prej babait të tij Valentino, te netët e mëdha me Interin dhe kombëtaren italiane, Mazzola ndërtoi një histori krejtësisht të tijën.

Fanella zikaltër, trofetë, golat dhe përballjet e paharrueshme të viteve ’60 dhe ’70 e vendosën emrin e tij përgjithmonë në historinë e futbollit italian.

Një legjendë largohet, por historia e Sandro Mazzolës mbetet.