Fantazma e kandidatëve të protestës

**Fantazma e kandidatëve të protestës**

Nga Ylli Pata

Dështimi i objektivit të djegies së Tiranës ka sjellë dy forca kryesore të opozitës në një garë të paprekur. Partia Demokratike e Sali Berishës dhe Lëvizja e Bashkë e Arlind Qorit vazhdojnë të thërrasin protesta periodike, kryesisht gjatë fundjavëve. Qëllimi është i qartë: të kthehen protestat në një motor politik permanent për zgjedhjet vendore. Koncepti i "kandidatit të protestës" po tentohet të shitet si logjikë e natyrshme e masës, e njerëzve që janë në shesh që prej qershorit.

Por realiteti tregon gjë tjetër. Kjo është vetëm një iluzion, një koncept pa bazë në analizën e ngjarjeve. Protesta ka degraduar në zjarr dhe dhunë. Pastaj ka vazhduar me rotacion sipas një kalendari të ardhjeve nga Europa, Kosova ose Maqedonia e Veriut, në varësi të fondeve që alokohen.

Një fakt i padiskutueshëm: Rivolucioni i Flamingove nuk ka prodhuar asnjë lëvizje politike. Nuk ka sjellë një frymë kohezionale. Nuk ka krijuar një pamflet politik që të jetë zë i përgjithshëm.

Protesta, apo si të duash të quhet, nuk lindi si organizim i brendshëm. Ajo filloi si një operacion i jashtëm, më shumë marketing se substancë. E mbështetën lobet radikale të demokratëve amerikanë dhe të majtës europiane. Islami politik përforcon këtë strukturë. Sponsorizimi vjen qartësisht nga organizata me lidhje direkte me Vëllazërinë Muslimane.

Vendimi i Gjykatës Egjiptiane konfirmon këtë panoramë. Gjykata ka sanksionuar tre shoqëri: një në Tiranë, një në Prishtinë dhe një në Shkup. Të gjitha janë të lidhura me politikën dhe kishin aktivitet në Revolucionin e Flamingove.

Natyrisht, protesta nuk mund të zhvillohesh pa aktorë vendas. Duhen pjesëmarrës dhe grupe që të marrin autorësinë. Por këta aktorë nuk kishin asnjë ditë pavarësi politikë. Nuk mund të artikulonin, të promovonin ose të ofronin zgjidhje alternative.

Leja e vetme që kishin ishte të rrëzojnë Edi Ramën. Detajet dhe udhëzimet vinin si template i gatshëm sipas fazave të revolucionit. Ky plan gatuhej diku tjetër, në qendra sipas intereseve të caktuara. Propaganda hibride shpërndahej në rrjete sociale sipas një logjike të caktuar. Diku sulmohej Jaredi dhe Ivanka, diku Izraeli. Përmendej revolucion, por jo ndryshim. Jo logjika e një proteste që të bëhet Agora, Kuvend politik i sindërtimit.

Sepse operacioni ishte diçka tjetër: një *deus ex machina* me qëllim rrëzimi, jo ndërtim. Mosarritja e këtij objektivi ka sjellë pikëpyetje. Duhet të shikohet nëse do të aktivizohen skenarë rezervë, të cilat dukshëm janë të munguara ose improvizuar.

Prandaj, kërkesa për një përfaqësi politike të protestës në zgjedhje lokale është e plotë absurde. Nuk ka pasur asnjë përfaqësi reale politike. Emrat dhe kandidatët nuk janë veç fantazma. Vijnë nga një agjendë që synonte pikërisht një operacion tantazëm.