Diplomacia shqiptare në betejën për drejtësi!

Leonidha Mërtiri

Ushtria shqiptare duhet të nisë një betejë të vendosme për drejtësinë ndërkombëtare, duke u mbështetur në një strategji të qartë shtetërore që lidh ngushtë punën e Tiranisë me atë të Prishtinës. Shtypshendet, marrëdhëniet e ftohta mes palëve, ndaqet nga qasja tonë — dhe asnjëherë nuk duhet hapur hap për fjalë premtimi, ndonjë herë si treg patriotizmi, ndonjëherë si treg identitet kombëtar.

Trupëdha diplomatike shqiptare është e vendosur në disa kryeqytete të botës. Ajo flasin edhe për ato përfaqësi jorezidenciale që rrihen nën hijen e disa ambasadave tona, të vendosura në qytete të ndryshme. Me një qasje të ndërkombëtarizuar, beteja për drejtësinë mund të dalë në vëmendjen më të gjerë.

Ambasadorët dhe përfaqësuesit e tjerë diplomatiq kanë nevojë për takime serioze me figura të rëndësishme qeveritare, deputetë me pesha, përfshirë edhe anëtarë të Parlamentit Evropian, si dhe me akademikë dhe intelektualë të njohur. Kur thuhet serioz, kuptimi qëndron në përgatitjen e duhur, jo në kalimin e radhës ose në informim të lehtë për t'u mbajtur brenda. Punë matet me numrin e informacioneve të sakta, jo me anemizmin e palidhur.

Më tej, veçanërisht në Shtetet e Bashkuara dhe në vendet anëtare të Bashkimit Evropian, duhet të kërkohen përfaqësitë diplomatike tona, përmes takimeve me pesha, historianë dhe ekspertë të jurisprudencës — persona të njohur nga Shqipëria dhe Kosova, të kombinuar jo vetëm për pamje, por me zgjuarsi dhe seriozitet të vërtetë.

Në Akademinë e Shkencave të Shqipërisë kanë punuar historianë me emër dhe reputacion ndërkombëtar, ta të cilëve u ka rënë kapela e autoritetit në këto shkenca jo vetëm kudo, por edhe përkatësisht në vend. Janë akademikë, idealistë të palëkundur për atdheun e tyre, kudo që ka rënë shkoda. Ndërkohë, Konsujt e Nderit në vendet perëndimore, që mbulojnë Shqipërinë, kanë lidhje të forta dhe miqësore me qeveritjet e shteteve ku janë — intelektualë me pesha dhe përkushtim të patjetër për Kosovën dhe Shqipërinë. Ata s'nuk mund të mbeten të harruar, nëse nuk janë produkte të nepotizmit të zbehur dhe shërbime të rastësishme për miqtë politikë.

Akuzat mahnitëse për trafik organesh dhe krime kundër njerëzimit, për të cilat u ngrit Gjykata Speciale, ranë pa u dëgjuar asnjë dëshmi dhe u shpërbënë te drejtuesit kryesorë të UÇK-së, ndërsa dënimet u dëshmuan si habie të ftohta. Gjithë e kjo u bë për ta vënë përsëri në krizë historinë lavdishme të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe për të hedhur hapa më tej drejt Pavarësisë.

Dosjet e stisura serbe, me narrativat e tyre të vazhdueshme manipulative, gjejnë gjithnjë e më shumë vende në tryeza të ndryshme — disa me vend, disa pa vend. Ato përgatiten nga ustallarë që merren vetëm me këtë lloj punë, përmes një diplomacie tepër aktive, që synon të bëjë sa më të mjegullta dhe sa më të largëta masakrat serbe ndaj popullit shqiptar. Sërbët u lakuan, u stërlakuan, u shpallën terroristë, kriminelë, madje edhe sot, me më shumë bindje, pas vendimit të Gjykatës së Hagës — e cila, sikurse ndodhi, iu vinte për shtatë. Por fakti mbetet fakte dhe asnjëherë nuk mund të errësohet. Entuziazmi i udhëheqësve të Beogradit nuk njeh kufi, oreksi rritet, ndërsa narrativat serbe pasurohen çdo ditë e re.

Sa më lart nuk mund ta zbehë vështrimi i diplomacisë sonë dhe as ta kthejë në pessimizëm. Përkundrazi, në kuadrin e një strategjie të duhur shtetërore, roli i saj do të rritet me tërë burimet e nevojshme. Në ato përfaqësi ku ka munguar prania, zëri i miqve vendas të atyre fushave që u lanë në harresë nga përfaqësitë tona, mund të mos kursehet ndërrimi i gjakut.

Një nga emrat më të mëdhenj të diplomacisë amerikane, George F. Kennan nga Departamenti i Shtetit, theksoi shumë herë se në ndërtimin e politikës së jashtme duhet të përdoren më mirë parimet e profesionalizmit. Sipas tij, duhet krijuar një trup profesionistësh mbi të gjitha çka ekziston ose ka ekzistuar ndonjëherë në këtë fushë.

Kjo betejë nuk pranon apati e mungesë nervi. Nuk flet vetëm për katër komandantët e sapo absolvuar nga Gjykata e Hagës, por për tërë luftën çlirimtare të popullit shqiptar të Kosovës kundër agresorit serb. Për ata që ranë dhe u zhdukën, për dëbimet e mbi një milion njerëz, për vuajtjet e panumërta. Varreza masive të shqiptarëve të vrarë nga dora serbe po zbulohen edhe sot, por shumë krime mbeten të fshehura. Dokumentet dëshmojnë, duke flakur me neveri çdo përpjekje për të krijuar barazi midis viktimave dhe vrasësve.

Këto janë kushtet që duhen përballuar nga diplomacia shqiptare — një detyë shumë e rëndësishme. Koha ikon shpejt. Tirana dhe Prishtina duhet të korrigjojnë sa më shpejt atë çka i kanë vonuar, duke u mbështetur edhe në besimin e plotë se beteja vazhdon dhe nuk ka mbaruar ende.