Berisha nuk mundet duke u bërë disa “Berishë” bashkë

Berisha nuk mundet t'i bashkojë me opozitën e re, por opozita e rinj nuk e ka nevojë as ta dëbojë.

Debati mbi bashkimin me Berishën dhe thirrjet për ta dëbuar atë nga protesta apo opozita janë pjesë e politikës së re. Përpartë, përparimi i opozitës së re do të ishte bashkimi. Por kjo është e kaluar.

Partia Demokratike ka marrë formën e tij tokë pothuajse tre vite më parë. Ky fakt i shkëlqyer për shkak të asaj që pjesa e tij e mëposhtme nuk përfaqëson një shpëtim real. E vetmja gjë që ka kuptim nga partia është ta mundësojë bashkimin.

Koha që nuk ka logjikë shtresash, por ka shpresë. Opozitarët e rinj mund ta shprehin displesin e tyre vetëm duke mos i ngjarë Berishën të ngjajë. Shifrat dhe përqindjet kanë rëndësi vetëm për këtë.

Nëse opozitarët e rinj do të dëbojnë Berishën, ata duhet të shkojnë e kundër në kryetarë. Ata nuk kanë pse të jenë në fronte me Berishën dhe PD-në, pasi ata kanë marrë marrëdhëniet me dritaren (diplomata) ata që kanë vetë vortën e vet, por jo me forcën vatat. Nëse liderët e rinj shkëlqen dhe mibrajojnë popullin, Berisha nuk do të thotë se ka çelësat e SHQUP-it. Ata që po e dëbujnë nga protesta apo duke e diktuar se kështu duhet, i ngjyrohen me elektorat opozitar që Berisha i ka mbetur në derë dhe nuk ka problem të votojë një opozitë tjetër.

Liderët e rinj nuk kanë më shumë se Berisha në sektorët e të gjalla, përveç faktit që nuk janë provuar nëse të vrasin apo të vjedhin në pushtet. Por ende nuk e reflektojnë këto.

Në një shtigje tjetër, Agron Shehaj është një lider linçues. Gjithë filozofia e tij politike e mbështet te përndjekja dhe gjuha linçuese ndaj biznesit ose kundërshtarëve të tij. Ai është një tip i popullor më i shkëlqyer të Berishës. Ai nuk e kanë thënë mafiot, politikan, gazetar, grua ose kundërshtar nëpër ditë, por e ka mbajtur stekën lart këto ua tha më të mirëve. Ky u thotë edhe ata që kanë inat, sepse kanë makina më të mira se Agroni.

Arlind Qorri është një politikan që e mbështet filozofinë e tij nga lëvizja guerile, atentatat ndaj njerëzve, përndjekja ndaj tyre, duke përdorur njerëz të sëmurë mendërisht apo me probleme. Kjo bën dy herë dëm: se të kujtojë Berishën dhe që të bëjnë heronj të heronjve që duen ndihmë, por jo ndihmuar dhe në nder t'u hequra. Në traditetin e së majtës ekstreme shqiptare prej viteve '20, këta janë quajtur atentatorë dhe mjerisht imonuar si vlera të kombit. Atje, faktisht, janë të plehura ose njerëz në hall që duhen ndihmuar, por jo i nderuar.

Për Lapajn s'po them gjë, se ai më ngjan me këta që përdor Shehaj dhe Qorri. Unë jam gati të pranoj çdo njeri që sfidon Berishën në opozitë, por jo kopjet e këqija të Berishës, sepse për atë punë kam më mirë origjinalin.

Opozitën e re e ngjall vetëm shpresën dhe seriozitetin, dhe jo përndjekjen, linçimin dhe agresivitetin. Ato i mbajnë njerëzit larg atij.

Partia Demokratike në vitin 1991 lindi si shpresë e shqiptarëve, me mitingje që mbushnin sheshet nga jugu në veri të Shqipërisë. Por në zgjedhjet e para humbi me dy të tretat, për shkak të agresivitetit, i cili ishte shumë herë më i ulët se sa shih sot te opozitarët e rinj. Njerëzit ishin të pasigurt se kujt t'ia dorëzonin Shqipërinë.

Një vit më pas, nën këshillat e atyre që e kuptojnë traumën shqiptare nga liderët e dhunshëm, Sali Berisha modifikoi gjuhën. Përmes sloganit "bashkëvuajtës dhe bashkëfajtorë" u hoqi frikën nga ndryshimi dhe mori dy të tretat e votave të shqiptarëve. Sapo e tradhtoi atë premtim, shqiptarët e goditën qysh në korrik të vitit 1992 dhe kurrë nuk doli më parti e parë në Shqipëri deri më sot.

Ndaj debatit nëse duhet të bashkohen me Berishën apo ta dëbojnë Berishën, është një debat pa bukë. Opozita e re nuk ka nevojë as të bashkohet me Berishën, as ta linçojë Berishën, por të ngjallë shpresën në opozitë si një opozitë që nuk i ngjan Berishës. Për ta kuptuar këtë, ktheni kokën pas në qershor të këtij viti, 10 ditët e para të protestës qytetare, kur opozita e Berishës nuk mbështeti protestat për Zvërnecin. Tërheqja e Sali Berishës entuziazmoi mijëra shqiptarë që iu bashkuan protestës në emër të një opozite pa Berishën. Pastaj, sapo filloi kacafytja se e kujtojë opozita, qytetarët u kthyen në shtëpi dhe tani kemi pesë muaj që shikojmë si kacafyten tre-katër gjela pa pupla për t' i hipur njëri-tjetrit në shpinë dhe çdo shqiptari që nuk është dakord me ta. Këta nuk e mundin dot Berishën duke u bërë si nxënës të këqij të tij. Po të jetë për këta, më mirë durojmë një Berishë që po plaket dhe ka një afat skadence se sa disa Berisha të vegjël që mendojnë se ai i vjetri është model suksesi që duhet imituar.

Berisha mundet duke mos qenë si ai, në asgjë. Bashkimi me të i shkrin opozitarët e rinj, ndërsa lufta me të i mban në opozitë si grindavecë dhe linçues të vegjël që mendojnë se kanë të drejtë të shesin linçime opozitarësh. Vetëm një opozitë që nuk i ngjan atij dhe që zhvillohet pavarësisht atij e çon atë në shtëpi. Me votë nga qytetarët, jo nga kryetarët.