Wikipedia, enciklopedia online shumëgjuhëshe dhe e hapur për të gjithë, ka një problem me të ashtuquajturën “kuota rozë”. Mes kontribuesve të saj vetëm 9 për qind janë femra. Një supremaci shtypëse dhe paksa e turpshme mashkullore ka bërë që Wikimedia, fondacioni nga ka lindur projekti, të mendojë krijimin e një faqeje për të rritur praninë e redaktoreve femra. Faqja quhet “Teahouse” dhe synon të kthehet në një “vendtakim” për të pritur të gjithë dhe sidomos të gjitha. “Teahouse e Wikipedia është një forum që synon promovimin e sensit të komunitetit dhe mikpritjes së redaktorëve dhe publikuesve të rinj, që nga hapat e tyre të parë në platformën tonë, me mbështetjen e redaktorëve ekspertë”, thuhet në një komunikatë. Nga analizat e para të bisedimeve mes femrave në këtë faqe ka rezultuar se: redaktoret ndihen shpesh herë të pasigurta për kontributet e tyre, janë të dekurajuara nga modifikimet e shumta që u bëhen materialeve të tyre, nuk janë pro toneve që përdoren në rrjet dhe preferojnë faqe të tjera më mikpritëse.

Nuk ka asnjë hendek mes të mundshmes dhe të pamundurës për Muhamed Junusin. Fituesi i çmimit Nobel për paqe e ka treguar këtë me jetën dhe punën e tij. I lindur në Bangladesh, kriza e urisë në vitin 1974 e çoi pa ditur 32 vjet më vonë drejt Nobelit për Paqe për kontributin e tij për një botë pa varfëri. Junus zhvilloi ide të reja të cilat do ta ndihmonin vendin e tij të dilte nga kriza. Ai zbuloi se huatë me interesa të vogla mund të sillnin ndryshime të mëdha për një person të varfër. Në një intervistë ekskluzive për emisionin “Pasdite në Top Channel’, Muhamed Junus zbërthen në detaje idetë e tij mbi zhdukjen e varfërisë në Botë. Mirë se vini në programin tonë. Faleminderit që më ftuat. Ju jeni bankier, dhe bankierët në përgjithësi janë të mbushur me para’. Jeni i pasur? Jo, nuk jam. Bankier mbase s’është përshkrimi i duhur për mua sepse dikur kam qenë mësues që nisi t’u japë hua të vogla grave të varfra në një fshat të Bangladeshit, në mënyrë që t’i mbroja nga fajdexhinjtë. Funksionoi, edhe pse e nisa duke dhënë para’ nga xhepi im. 72 dollarë. Po, 72 dollarë në fillim, e më pas ngritëm një bankë që e quajtëm “Banka e Fshatit”, e cila bënte të njëjtën gjë. Më pas, u zgjerua me 8.5 milionë huamarrës. 97% e tyre ishin gra shumë të varfra, të cilat i merrnin paratë për t’i përdorur në forma që do tu jepnin të ardhura. Është tjetër lloj banke. Ndonjëherë përshkruhem si bankieri i të varfërve. Ky do të ishte përshkrimi i duhur. Por, nëse më quani bankier për të varfrit, të tjerët duhet t’i quani bankierë për të pasurit sepse atë bëjnë. U japin para’ borxh njerëzve që kanë para’. Ne u japim para’ njerëzve që s’kanë fare. Ky është dallimi dhe në punën tonë ne nuk marrim kolateral. Nuk presim asgjë nga personi, as prona, as ndonjë gjë tjetër në këmbim të huasë. Nuk presim asgjë. Është hua e dhënë me mirëbesim. Japim para’ me besim dhe kërkojmë të na i kthejnë. Ideja është përhapur në të gjithë botën. Çdo vend në botë e ka këtë program tani, të quajtur mikrokredi, kredi të vogla për të varfërit. Është në të gjithë Europën, Amerikën e Veriut, në Afrikë, Azi, Amerikën Latine e kudo. Kjo është ajo që kemi zhvilluar. Kjo na sjell në nocionin e pasurisë. Çfarë është pasuria? Çfarë është pasuria personale dhe kombëtare për Muhamet Junus? Pasuria është diçka fizike që ke arritur, një ekonomist do ta bënte këtë. Por për mua, pasuria e vërtetë është një potencial i fshehur tek qeniet njerëzore: forca krijuese. Për mua, kjo është pasuria e vërtetë. Si ta vësh në zbatim? Kjo është sfida. Është si të kesh një minierë ari brenda vetes, por nëse nuk di si ta vësh në zbatim, nuk të bën punë. Ti di vetëm që ke një minierë ari brenda vetes, por ta nxjerrësh është pasuri. Pra, e kemi pasurinë tek kushdo. Kemi një potencial të pafund brenda çdo qenieje njerëzore, qoftë i pasur apo i varfër, qoftë me banim në një mal apo në qytet. S’ka rëndësi. Çdo qenie njerëzore është i mbushur me kapacitet të pafund. Por ne nuk e eksplorojmë atë, nuk e lëmë të dalë. Premtojmë gjithnjë “do të kujdesemi ne për ty, mos u shqetëso, shteti do të të ndihmojë e do të të japë para’ që të kujdeset për ty. Nëse je pa punë, do të të japim para’ që të mbahesh. Këto janë zgjidhje të përkohshme. Zgjidhja e vërtetë është të nxjerrësh potencialin që ka dikush, fuqinë krijuese. Për këtë është fuqia krijuese tek qeniet njerëzore. Këtë përpiqemi të çlirojmë ne. Ju përpiqeni ta çlironi këtë anë dhe keni krijuar emërtimin e konceptit të “biznesit shoqëror”. Duket se biznesi shoqëror ju ka sjellë dhe në Shqipëri. Si do të kontribuojë biznesi shoqëror në zhvillimin ekonomik të këtij vendi? Në teoritë ekonomike na është thënë që ka vetëm një lloj biznesi. Biznesi për të bërë para’. E gjithë bota beson në këtë teori dhe gjatë këtij procesi bëhen gjahtarë parash. Kemi krijuar një botë të përqendruar ndaj parasë. Paraja është maja, prandaj e ndjekim gjithnjë. Gjatë këtij procesi bëhemi si robotë. Siç ju thashë, çdo qenie njerëzore është një thesar. Çdo qenie njerëzore është e mbushur me kapacitet të pafund. Por, teoritë ekonomike nuk thonë këtë. Teoritë ekonomike thonë se paratë janë gjithçka, ndaj ti e ndjek paranë për veten. Pra, ju keni ndryshuar mënyrën se si shikohet. Unë e kam ndryshuar këtë. Unë them se jemi qenie njerëzore, më të mëdhenj se robotët. Mund t’i ndryshojmë gjërat vetë. Teksa bëjmë biznes për të bërë para’, mund të bëjmë biznes për të zgjidhur probleme. S’jemi në biznes për të bërë para’, por për të zgjidhur probleme. Biznesi është një mjet shumë i fuqishëm, por ti e përdor atë për përfitime personale. Por ky mjet mund të përdoret për përfitime kolektive, duke zgjidhur probleme. Kjo është kategoria që quaj biznes social. Është një kompani jo dividente për të zgjidhur problemet njerëzore. Ne i krijuam këto kompani në Bangladesh e shumë vende të tjera nëpër botë kanë shfaqur tashmë interes, si Gjermania, Japonia, Britania, Haiti, Brazili, Meksika, India, Kina. Të gjithë kanë interes në biznesin social. Cilat vende të zhvilluara? Vende të pasura, të varfra. Kudo. Gjermania është një prej vendeve kryesore që e kanë përshtatur idenë e biznesit social dhe që organizojnë çdo vit forume për biznesin social, në mënyrë që diskutohet se çfarë mund të bëhet. Një qytet në Gjermani, Uisbaden, i cili ndodhet pranë Frankfurtit. Kryebashkiaku e ka shpallur qytetin si qytet me biznes social. Do të thotë që të gjitha bizneset në Uisbaden do të kenë një biznes paralel social për të zgjidhur problemet e qytetit. Pra, sa vjen e pranohet gradualisht. Është diçka që zgjidh probleme dhe ne jemi ftuar në Shqipëri që të japim një ide se si bëhet. Ne nuk ngremë biznese tonat këtu, por është për bizneset shqiptare, për të zgjidhur problemet shqiptare. Ne vetëm tregojmë se çfarë kemi bërë, se si mund të përkthehet kjo ide këtu. Pra, ka vullnet politik për ta vënë në zbatim këtë? Ka shumë. Prandaj erdhëm. Edhe interes akademik? Edhe interes akademik. Më ka ftuar kryeministri shqiptar. U takuam në Nju Jork, para tri vjetësh e gjysmë dhe atëherë gjithçka ishte ende në fillim. Sot kemi rreth katër biznese sociale gati për tu vënë në punë. Secili prej tyre është emocionues. Ka dhe 35 biznese të tjera sociale që presin për ndërtimin e gazsjellësit. Secili ka në plan të zgjidhë një problem specifik. Disa nga gjërat që po bëjmë tani, një është për kualifikim profesional, që të rinjtë të stërviten të bëhen elektricistë të mirë, të bëhen hidraulikë të mirë, mekanikë të mirë, etj. Është një biznes social, që të ftojmë gjithnjë e më shumë njerëz e t’i trajtojmë sa më mirë. Kjo mbush një boshllëk sepse të duhen shumë prej këtyre teknikëve për të drejtuar ekonomitë. Kemi një kompani marketingu për të shitur qilimat që prodhohen në veri dhe që s’marrin çmime të mira dhe pse gratë atje punojnë shumë, por jo aq sa për të marrë çmime të mira sepse paratë e vërteta i bëjnë ndërmjetësit që i shesin këto objekte në tregjet e mëdha. Ne krijojmë një biznes social ku qilimat do të merren nga gratë e do të shiten në tregjet e mira dhe paratë do tu jepen atyre. Ky është biznesi social. Emri juaj shoqërohet shpesh me atë të De Sotos. E keni takuar? Po, e kam takuar disa herë. Teoritë tuaja janë kritikuar se kanë shumë pak ndikim në botën reale, edhe pse janë shumë lart nga ana intelektuale. E quani teorinë tuaj një utopi? Utopia është diçka që e krijon në mendje. Nuk shihet në botën reale. Gjithçka që kam bërë unë, ka qenë konkrete. Unë i bëj gjërat më parë, pastaj flas për to. Do të ishte shumë e vështirë që të thoshte dikush se po krijoj utopi. Utopia nuk ekziston, është një ide imagjinare. Utopia është shumë e rëndësishme, por nuk ekziston sot. Mund të jetë e vërtetë në një të nesërme. Në botën time, kur realizova mikrokredinë, unë e nisa me një fshat të vetëm dhe u përhap ngadalë në të gjithë botën. S’mund ta quash mikrokredinë utopi sepse funksionon gjithandej. Tani po merrem me biznes social. Kam bërë biznes social në Bangladesh, duke krijuar më shumë se 60 kompani që janë në funksionim dhe tani kjo ide po zbatohet në shumë vende të tjera, si programe konkrete. Siç ju thashë më parë, është në Gjermani, Kinë, Japoni, Britaninë e Madhe, Francë e vende të tjera. Por ka dy probleme, një në Indi dhe një në Meksikë. Ka të bëjë me komercializimin e mikrokredisë. Si do të përgjigjeshit? E kam kritikuar shumë në Indi e në Meksikë sepse e kthyen mikrokredinë në fajde. Ne e krijuam mikrokredinë për t’i luftuar fajdexhinjtë. Ashtu nisi. Jemi përpjekur gjithnjë të ndihmojmë të varfërit me mikrokredinë. S’kemi qëllim të fitojmë para nga të varfërit. Disa njerëz e kanë transformuar këtë, kanë abuzuar dhe kanë përdorur idenë e mikrokredisë për të fituar nëpërmjet të varfërve. Kjo është shumë gabim dhe kjo ndodhi me Komportamos. Si do ta korrigjonit këtë? Do t’i vinim njerëzit në dijeni që ajo është gabim dhe një gjë që u kemi thënë shpesh atyre që e përdorin këtë ide për të krijuar para’, është të mos e quajnë veten “mikrokredi”. Sepse fjala mikrokredi ka një respekt shumë të madh, për arsyen sepse ndihmon të varfrit. Por ju po e përdorni për të fituar para’ për veten tuaj. Kjo...

Vetëtimat mund të shkaktojnë dhembje koke, sidomos midis atyre që vuajnë nga migrena. Shpështësia e goditjeve të migrevës rritet me një të tretat në ditët më shtrëngata, zbuluan ekspertë të Universitetit të Sinsinatit në SHBA. Kjo është hera e parë që zbulohet një lidhje midis dhembjes kronike të kokes e kushteve metereologjike dhe besohet se studimi mund të jetë i rëndësishëm për të ndihmuar të prekurit nga migrena që të marrin trajtim parandalues. Studimi i Universitetit të Sinsinatit u realizua nëpërmjet analizimit të qindra të dhënave nga të prekurit nga migrena, të cilët dolën vullnetarë për të marrë pjesë në këtë studim nga shtete amerikane të Ohajos apo Misurit. Sipas të dhënave, në ditët me shtrëngata, goditjet e migrenës verifikojnë një rritje prej 28-31% nga mesatarja e përgjithshme. ”Ka disa mënyra me anë të të cilave vetëtimat mund të shkaktojnë dhembje koke”, deklaroi profesori Vincent Martin. ”Valët elektromagnetike të transmetuara nga vetëtimat janë përgjegjëset kryesore, por vetëtimat ndikojnë gjithashtu në lëshimin e disa elementëve në ajër si ozoni, i cili ndikon në lëshimin e sporeve që nxisin migrenë”.

Një grua shtatzënë në Angli kërkoi që në dhomën e lindjes, veç mjekëve dhe bashkëshortit, të ishte i pranishëm edhe qeni i saj i racës labrador. Kërkesa e pazakontë është shtruar në spitalin e Bransley-t nga gruaja shtatzënë, identiteti i së cilës mbetet i panjohur. Mjekët lejuan qenin labrador, që besohet se quhej Barney, duke shtuar se ai “ishte i qetë dhe kureshtar”. Megjithatë, rasti në fjalë ka nxitur kritika në gjithë sistemin shëndetësor britanik. Shumë i druhen se ky është një precedent që mund të pasojë me kërkesa të grave të tjera shtatzëna që në momentin e lindjes duan pranë qenin, macen apo kafshë të tjera shtëpiake që ato mund të kenë. Kjo bie në kundërshtim me higjienën dhe rrezikon shëndetin e nënës dhe fëmijës, thonë kritikët. Por drejtuesit e spitalit të Barnsley-t, mbrohen duke thënë se Barney është një qen “i certifikuar terapist” që ndihmon edhe me prezencën e tij në kalimin e situatave të vështira.

Në mesjavë kryeministri britanik, David Cameron mbajti fjalimin ku paralajmëroi referendumin ku britanikët do të vendosin nëse duan të qendrojnë brenda Bashkimit Europian ose jo. Përvec bujës së lajmit, ranë në sy edhe fjalët e përzgjedhura nga Cameron për transmetimin e vendimit të tij. Fraza si “do të jetë një referendum po ose jo” dhe tjetra “do të luftoj me zemër e shpirt për Britaninë në BE”, mbeten në kujtesën e qytetarëve britanikë. Sigurisht, kryeministri Cameron ka stafin e tij të këshilltarëve dhe mes tyre edhe ata për komunikimin me publikun, që shpeshherë përcaktojnë balancat në fjalimet publike të udhëheqësve. Një ndër ta është edhe Clare Foges, 31-vjeçarja poete britanike që mendohet si arkitektja e fjalimit të mesjavës së Cameron. Ajo është një eksperte në marrëdhëniet dhe komunikimin me publikun. Përcmon fjalimet me “linjë të padukshme për masën” nga ana politikanëve të lartë. Në Londër po i jepen lëvdatat dhe meritat më të mëdha për “daljen faqebardhë” të Cameron, por vetë ajo tregohet modeste duke thënë se luajti thjesht një rol të vogël. Më tej ajo flet edhe për marrëdhënien e saj me kryeministrin të cilin e quan mëndjemprehtë, shakator dhe shumë i qartë në atë që kërkon nga fjalimet e tij.

Microsoft është vendosur nën presion për të bërë publike të dhënat se si ruhen informacionet konfidenciale të përdoruesve të Skype. Bërja publike është kërkuar nga 45 shoqata përfshirë këtu edhe nga “Reporterët pa Kufij”, me anë të një letër-kërkese të depozituar në zyrat qendrore të Microsoft. Vetë kompania e Bill Gates njoftoi se po shqyrton kërkesën e marrë. “Ne jemi duke shqyrtuar kërkesën. Microsoft bashkëpunon dhe është i gatshëm të forcojë këtë bashkëpunim me aktivistët, partnerët tanë dhe qeveritë në gjithë botën për të ndihmuar në mbrojtjen e privatësisë dhe sigurisë në internet”, deklaroi një zëdhënës i Microsoft. Më shumë se 600 milion njerëz përdorin Skype për telefonata audivizuale por edhe për mesazhe me tekste. Ky numër është vazhdimisht në rritje po të kihet parasysh edhe nisma e papërfunduar e Microsoft që po transferon të gjithë përdoruesit e Windows Live Messenger drejt Skype.

Në shekullin që jetojmë, rastet klasike të ekspozimit të tradhtisë, si një takim i padëshiruar në rrugë apo më keq, në dhomën e gjumit, po shndërrohen gjithmonë e më shumë në “fanta-shkencë”. Epoka aktuale është ajo në të cilën tradhtia zbulohet në celularin e partnerit apo në llogaritë e rrjeteve shoqërore. Kështu tregoi një anketë e publikuar në “Daily Mail”, me pothuajse gjysmën e njerëzve që dëshmuan se një tradhti e realizuar apo pësuar është ekspozuar pas kontrollit të celularit nga partneri. Megjithatë, ajo që mbetet e pandryshuar është fakti se në 98% të rasteve tradhtia ekspozohet dhe në vetëm 2%, pendesa çon në kërkesë falje dhe rrëfim nga partneri që mban lidhjen paralele. Këto janë mënyrat më të shpeshta të zbulimit të tradhëtive 1. Mesazhe të gjetura në celular – 41% i rasteve 2. Nëpërmjet rrjeteve shoqërore – 23% 3. Nëpërmjet kontrollit të folderave dhe të dhënave të tjera në kompjuterin personal – 13% 4. Të kapur në flagrancë – 11% 5. Një shok/shoqe të thotë të vërtetën – 5% 6. Një anëtar i familjes ekspozon tradhtinë – 3% 7. Tradhëtari pranon lidhjen e tij spontanisht – 2% 8. Një mënyrë tjetër – 2%

Modelja italiane Sara Tommasi, e cila gjate 2012-s xhiroi disa video pornografike, personazhi i dyte publik me i preferuar ne bote per shikuesit e kesaj kategorie pas Kim Kardashian Milano dhe Roma janë dy qytetet me më shumë klikime në një prej faqeve më të mëdha pornografike në botë, tregoi një përllogaritje e prurjeve të shikimeve e publikuar nga vetë faqja me “pullë të kuqe”. Me ekonominë italiane, që prej kohësh është në fazë recesioni, vendi mund të “krenohet” të paktën me faktin se kryeson në një renditje botërore, ndërsa kriza dhe stresi i shkaktuar prej saj duket se i ka shtyrë gjithmonë e më shumë italianët që të frekuentojnë këto faqe. Në këtë renditje, Milano dhe Roma pasohen nga Parisi, Londra, Berlini, Athina, Mynihu, Nju Jorku, Meksiko Siti dhe në fund të dhjetëshes, Viena. Në shkallë kombëtare, është SHBA ajo që kryeson për klikime në faqen pornografike në fjalë, por Gjermania e paraprin në klikimet bazuar për frymë. Përsa i përket trafikut total në faqe për vitin 2012, ai ishte prej 4,85 miliardë klikimesh, me një përdorues që sheh mesatarisht 8,3 faqe për vizitë, e cila nga ana e saj zgjat mesatarisht 10 minuta e 22 sekonda. Sondazhi i publikuar në “Corriere.it”, zbuloi gjithashtu se cilat ishin preferencat, për personazhet publikë që kanë publikuar videot e tyre “hard” ose erotike, me Kim Kardashian që prej disa vitesh kryeson këtë listë, ndjekur nga modelja italiane Sara Tommasi, Paris Hilton, Pamela Anderson, Megan Fox dhe Hulk Hogan.

Në manualet e gazetarisë thuhet se lajmi i keq është lajm i mirë. Por duhet të tregohemi të kujdesshëm sepse në bazë të këtij parimi duket se media shqiptare po nxihet çdo ditë, me pak fjalë transmeton më së shumti lajme për vrasje, vetëvrasje si dhe aksidente. Megjithatë ende mund të gjesh ndonjë lajm pozitiv.  Në Palazzo Madama të Torinos në Itali, u shpalos një pjesë e trashëgimisë historike dhe kulturore e Shqipërisë që nga lashtësia e deri në shekullin e XVII. Janë rreth 150 vepra arti që mund të shihen në këtë muze deri më 7 prill. Meqë jemi te ekspozitat shqiptare jashtë vendit, se këtu kanë përfunduar me kohë, prodhimet “made in Albania” u prezantuan për herë të parë në panairin më të madh bujqësor në Gjermani. Vera shqiptare, frutat dhe perimet e përpunuara, bimët medicinale apo nënproduktet e qumështit u paraqitën nga 10 kompani shqiptare pjesëmarrëse në këtë eveniment. Panairi më i njohur dhe i madh në botë, “International Green Week”, zhvillohet çdo vit në Berlin të Gjermanisë. Një veçori e këtij panairi ishte dhe pjesëmarrja e Kosovës me një stendë të veçantë vendosur përkrah stendës së Shqipërisë. Lojërat Olimpike të vitit 2016 në Brazil kanë filluar të aktivizojnë sportitsët pjesëmarrës. Në një displinë pothuajse të panjohur në vendin tonë, Takeëondo, janë dy vëllezër Brus dhe Stiven Jakupi që duan të përfaqësojnë Shqipërinë. Vëllezërit binjakë kanë katër vjet që ushtrojnë këtë sport dhe shpresojnë të ngrejnë lart flamurin kuq e zi. Në mes shumë klasifikimesh, shumëkush pyet se cila është pija më e pëlqyer në botë. Sipas një studimi, pija më e dashur është shpikur nga një shqiptar. Në fakt bëhët fjalë për një lloj vodke të quajtur “Konik’s Tail” dhe krijuesi i saj është Pleurat Shabani. Vodka e cila njihet si polake, për shkak se disa nga përbërësit merren në pyjet e Polonisë, gjendet vetëm në lokalet e Britanisë së Madhe, ndërkohë kanë filluar kërkesat nga Nju Jorku dhe Moska. Dhurimi i organeve është një nga vendimet më domethënëse për një njeri. Por ky akt human tranformon në një menyrë të jazhtëzakonshme jetën e personit marrës. E tillë është historia e Majkëll Lord, i cili prej vitesh vuante nga një sëmundje në veshka, por jeta e tij ndryshoi përgjithmonë pasi dikush vendosi t’i dhuronte veshkën. Mjekësia vazhdon të surprizojë me arritjet e saj. Një sëmundje e lëkurës i dëmtoi plotësisht hundën një burri anglez. Por prej disa muajsh mjekët po i përgatisin një hundë të re, të cilën e kanë mbjellur në krahun e pacientit. Kjo gjë po arrihet falë përdorimit të qelizave staminale dhe një proteze të posaçme. Gjithsesi rezultati do të duket pas gjashtë muajsh.

Isabel dos Santos, vajza e madhe e ish-Presidentit të Angolës, është shndërruar në miliarderen e parë në historinë e Afrikës, tregoi revista financiare amerikane “Forbes”. 40-vjeçarja zotëron aksione në disa firma portugeze, përfshi një televizion kabllor dhe një bankë angoleze. E ndihmuar nga pasuria e familjes, Isabel hyri në botën e biznesit duke ngritur një restorant në Luanda, kryeqytetin e Angolës. Një prej vendeve më të mëdha të Afrikës, Angola vuajti një luftë të përgjakshme civile 27-vjeçare, pas fitimit të pavarësisë nga Portugalia, por nga 2002 është shndërruar në një prej eksportuesve më të mëdhenj të naftës në botë. Interesat e vajzës së ish-presidentit në kompanitë e nxjerrjes së naftë, në fushën mediatike dhe aksionet në bankën e investimeve, ndihmuan Isabl që të akumulonte këtë pasuri përrallore, të cilës asnjë grua afrikane nuk i është afruar ndonjëherë më parë. Megjithatë, Isabel është detyruar të paguajë një kosto të lartë për pasurinë e saj, atë në popullaritet, ku shumica e popullsisë që jeton në varfëri ekstreme me më pak se dy dollarë në ditë, shpreh një antipati të thellë ndaj saj në sondazhet publike.

Twitter vlen gjithmonë e më shumë. Gjigandi i menaxhimit të pasurive, “BlackRock”, ka bërë një ofertë prej 80 milionë dollarë për të blerë aksionet e punonjësve të Twitter, një shifër që rrit vlerën e shoqërisë “që cicëron” mbi 9 miliardë dollarë, apo 10% më shumë se sa në vitin 2011. Sipas “BlackRock”, aksionerët aktualë nuk kanë mundur të ushtrojnë opsionet e aksioneve të tyre, që prej mbledhjes së fondeve të treguar gjatë vjeshtës së 2011. Një rritje e vlerësimit të kësaj kompanie, siç raportohet nga “Financial Times”, që vjen në kontrast me “Silicon Valley”, aty ku “Apple” nuk është më mbretëresha e botës për kapitalizimin e tregut, ndërsa “Intel” dhe “Microsoft” po hasin vështirësi të shumta.